Het reguleren van je zenuwstelsel lijkt een beetje een modehype te worden. Vaak zie ik dat mensen het vooral doen om kalm te worden, terwijl dat niet altijd het doel is van zelfregulatie. En ook niet effect ervan. Het gaat veel dieper en verder.
Dit is echt een grote fabel. Want door het reguleren van je zenuwstelsel ontstaat er een grotere tolerantie en komt er meer ruimte om alle emoties te voelen zonder dat het je overweldigt. Dus óók negatieve emoties als woede, verdriet en walging, maar die kun je – als je zenuwstelsel gereguleerd is – veel beter tolereren. Je kunt daardoor beter met de ups en de downs van het leven omgaan. Kalm worden heeft daar niet altijd mee te maken.
Het kan wel zo zijn dat je rustiger wordt als je merkt waarom je boos of verdrietig bent, maar dat komt doordat je met je zenuwstelsel gaat werken. Als je gereguleerd bent, krijg je steeds meer veerkracht. Steeds meer ruimte. Je kunt op een diepere laag voelen wat er is: verdriet, woede, teleurstelling, maar ook vreugde, dankbaarheid met het leven. Hoe groter die veerkracht en ruimte, hoe groter je ‘window of tolerance’. Daardoor kun je nóg beter voelen wat er met jezelf gaande is, zodat je niet door het leven omver wordt geblazen. Door het reguleren van je zenuwstelsel kun je de ‘matheid’ van je leven halen en kun je emoties ten volle ervaren.
Dat is niet altijd mogelijk. Het beter leren van het reguleren van je zenuwstelsel kun je er niet altijd ‘even’ doorheen drukken, want dan kun je juist uitschieten en bij teveel voelen en bij overweldiging uitkomen. Nee, het is beter om de ‘zone van ongemak’ voorzichtig te vergroten en het stapje voor stapje te doen. Wat kun je aan? Je kunt beter alleen je teen onderdompelen in een gevoel dat onbekend is, dan dat je er ongecontroleerd in springt en kopje onder gaat.
Het reguleren van je zenuwstelsel zou je jezelf kunnen aanleren, maar ik raad je aan om dat samen met iemand te doen die je daarin kan begeleiden. Iemand die bij je kan zijn in die ‘zone van ongemak’. Iemand die je kan begeleiden bij het somatische werk; het werken met je lichaam. We leren als jonge kinderen als het goed is ook in co-regulatie met onze verzorgers, totdat we dit beheersen en met zelfregulatie verder kunnen. Soms is wat je tegenkomt in je lijf nog te groot om alleen te doen. Je lijf kan een donkere kamer vol spullen zijn. Hoe meer spullen je opruimt, hoe meer licht er komt en hoe minder je struikelt. Vaak is er trauma in je lijf opgeslagen en is de veerkracht klein geworden. Daar moet eerst weer ruimte worden gecreëerd. Het valt dan niet mee om dat in je eentje te doen.
Als therapeut kan ik je met een online training, groepstraining of de 1-op-1-sessies helpen het proces niet te forceren. Ik kan je begeleiden in het creëren van een soort tussenruimte waarin je kunt werken aan het reguleren van je zenuwstelsel. Ik kan je helpen om te vertragen om daarbij te blijven en niet door te duwen. Dat is een manier die heel erg helend kan zijn en waarbij je de veiligheid in je lijf ervaart. Veiligheid zit namelijk niet in het denken, maar in het voelen, zodat het een ervaring in je hele systeem wordt. Die route kun je niet alleen met je hoofd – dus met het denken – voor elkaar krijgen. En daar wil ik je als therapeut graag bij helpen. Neem gerust contact met me op als je er meer over wilt weten.